Q: ทำสมาธิอย่างไรให้มีสมาธิตั้งอยู่ได้นาน A: ให้ฝึกสติ สังเกตดูว่าองค์ประกอบอะไรของสมาธิที่หายไป เช่น การเคลื่อนจากสมาธิจากฌาน 1 ที่มีวิตกวิจาร พอเคลื่อนไปฌาน 2 วิตกวิจารหายไปเหลือปิติสข นี่เป็นการเคลื่อนขึ้นของสมาธิ ให้เราใช้สติ ฝึกสังเกตว่าอะไรที่มันหายไป หรือจะใช้วิธีการอยู่ในที่หลีกเร้น การรู้ประมาณในการบริโภค การฟังธรรม การมีกัลยาณมิตร ก็จะช่วยให้เรามีกำลังสติสัมปชัญญะเพิ่มขึ้น สมาธิก็จะตั้งอยู่ได้นาน Q: ระดับและอานิสงส์ของสมาธิ A: ท่านได้นำความสุขมาเป็นตัววัดความเป็นสมาธิ โดยแบ่งสมาธิขั้นที่ 0 เป็นความสุขที่เกิดจากกามซึ่งมีโทษมาก ส่วนสมาธิขั้นที่ 1 ถึง 9 เป็นความสุขที่เกิดจากสมาธิซึ่งมีอานิสงส์ คือ โสดาปัตติผล สกทาคามิมผล อนาคามิผล และอรหัตผล โดยอานิสงส์ทั้ง 4 ข้อนี้ จำเป็นต้องประกอบด้วยปัญญาจึงจะสามารถก้าวเดินต่อไปได้ สิ่งที่เราควรแสวงหาจากการทำสมาธิไม่ใช่เพียงแค่สุขเวทนาหรือความสงบ แต่คือการเกิดปัญญา แม้ว่าปัญญาจะเกิดขึ้นผ่านความสงบได้ แต่เราไม่ได้ยึดติดอยู่กับความสงบนั้น เพราะหลายครั้งผู้ปฏิบัติมักติดอยู่ในความสุขและความสงบจนลืมหาทางไปต่อ แนวทางที่ถูกต้องคือการเห็นความสุขและความสงบนั้นโดยความเป็นของไม่เที่ยง ผ่านการสังเกตว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น ดับไป และไม่คงอยู่ตลอดไป เมื่อเราสามารถพิจารณาและสังเกตเช่นนี้ได้ ปัญญาจึงจะเกิดขึ้น ทำให้เรารู้ทางไปต่อและไม่ติดกับความสงบ โดยสรุปแล้วอานิสงส์ที่แท้จริงของการทำสมาธิคือการเกิดปัญญานั่นเอง Q: กรรมของคนบ้า A: กรรมที่ทำให้เป็นบ้าหรือประสาทเกิดจากการดื่มสุราและเสพยาเสพติด ซึ่งเมื่อพ้นจากนรกมาเกิดจะส่งผลให้มีอาการทางจิต ยากจน หรืออวัยวะบกพร่อง ขณะเดียวกันคนดีทั่วไปก็เกิดอาการวิปลาสหรือเป็นบ้าชั่วขณะได้เมื่อเจอเรื่องกระทบใจรุนแรงแล้วยึดติดคร่ำครวญ เนื่องจากเห็นสิ่งที่ไม่เที่ยงว่าเที่ยง เห็นสิ่งที่เป็นทุกข์ว่าเป็นสุข เราจะเข้าใจความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา ได้ด้วยการหมั่นสร้างกุศลธรรมและการเจริญมรรค 8 Q: สมณศักดิ์ของภิกษุสงฆ์ A: เริ่มมีมาในสมัยรัตนโกสินทร์ สืบเนื่องมาจากพระราชามีความศรัทธา จึงมอบสมณะศักดิ์ให้ พระสงฆ์จึงรับอนุวัติตามพระราชา ทั้งนี้ การเคารพกันของพระสงฆ์นั้นท่านเคารพกันตามพรรษา ไม่ได้เคารพตามสมณะศักดิ์ Q: เมื่อจำเป็นต้องฆ่าสัตว์ ทำอย่างไรที่จะทำให้บาปลดลง A: บาปมากที่สุดคือลงมือฆ่าเอง รองลงมาคือซื้อหรือสั่งให้ทำ ขาย เลี้ยงเพื่อขาย กิน ทุกอย่างที่เป็นวงจรของการทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง ควรละและหลีกเลี่ยงการกระทำเหล่านั้น เกณฑ์ที่พระพุทธเจ้าให้พระภิกษุกระทำคือ 1. ไม่ลงมือเอง 2.ไม่สั่งให้ทำ 3. ไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่สงสัยว่าฆ่าเจาะจงเพื่อให้เรากิน